Ilu nas jest?
Na to niezwykle trudne pytanie, pewnie nikt nie zna odpowiedzi. Tak wielu spośród nas mieszka poza granicami Polski, przez to bardzo ustalić rzeczywiśtą liczbę członków rodziny. Gdybyśmy jednak odnieśli się tylko do Polski, to bardzo pomocne w tym zakresie okazuje się narzędzie opracowane na bazie PESEL (Powszechny Elektroniczny System Ewidencji Ludności).
Generał Henryk Dembiński
Z góry czytelnika łaskawego uprzedzam, że w sylwecie niniejszej przedstawiam postać typową, Polaka, a raczej szlachcica polskiego na wzdłuż i na poprzek, oraz na wylot, ze wszystkimi, w dodatniem i ujemnem znaczeniu uwydatniającymi na tle dziejowem ten wytwór społeczny, przymiotami. Nie znałem go z bliska, nie obcowałem z nim; z opowiadań jednak ustnych i na piśmie i z kilkakrotnego zetknięcia się osobiście, zaczerpnąłem dostateczny do nakreślenia sylwety jego materyał. Wszak sylwety nie są to obrazy wykończone.
Historia rodziny Dembińskich cz.4
Rawicz/Gałąź Walentego, kasztelana krakowskiego
Andrzeja (I pok.), sędziego grodzkiego sandomierskiego, starca wiekowego, zgasłego na powietrze, synem, jak się zdaje, najstarszym, bo najpierw występuje w aktach był:
Walenty (II pok.), pan na Piotrkowicach, Woli Piotrkowskiej i Zakrzowie (Terrestria Crac. 1536 ks. 4 f. 529), w r. 1543 podstarości krakowskiej, 1544 roku pisarz ziemski krakowski, 1545 r. referendarz nadworny JKMci, 1550 roku kasztelan biecki, 1558 r. kasztelan sandecki, 1562 r. podskarbi koronny, 1565 r. kanclerz wielki koronny, wreszcie 1575 r. po śmierci Sebastiana Kieleckiego herby Gryf kasztelan krakowski, dla przedziwnej wymowy polskim zwany Nestorem, umarł 1585 roku. Po trzykroć zawierał związki małżeńskie: najpierw najpierw Elżbietą Kuczkowską herbu Jastrzębiec, córką Jakuba a siostrą Jana i Stanislawa Kuczkowskich (Acta Terr. Crac. 1537 ks. 2 f. 673 i r. 1540 ks. 7 f. 120); powtóre z Krystyną z Sieciechowic minorką herbu Nowina, córką Stanisława na Rogowie Minockiego (tamże, 1556 ks. 15 f. 123); Wreszcie z Barbarą z Bebelna Gosławską herbu Oksza) (Tamże, 1575 ks. 37 f. 381 i 750).
Z pierwszej żony pozostawił kasztelan pięć córek i siedmiu synów: Stanisława, Jakuba, Erazma, Kaspra, Andrzeja, Jana i Walentego, o których niżej. Z córek:
Historia rodziny Dembińskich cz.3
Dembińscy herbu Rawicz
Ktokolwiek pocznie się zagłębiać w akta urzędowe województw krakowskiego, sandomierskiego końca XIV, z XV i połowy XVI wieku, ten w końcu przyznać musi, że co do Dembińskich takie w nich panuje zamieszani, iż jak z labiryntu niepodobna pewnych i stałych doszukać się w nich ścieżek. Występuje często w jednej generacji kilku naraz Jakubów, Piotrów, Janów i Walentych, jedni drugim ustepują dobra ziemskie, jedni piszą się z Dębna, DRUDZY Z Dembian, inni ze Szczekocin, wzajemnie sobie powierzają opieki, cedują sumy, biorą się w rozmaitych sprawach za świadków. Stąd wypływa, że niepodobna oznaczyć niezbicie, kto był ojcem Piotra I Jana ze Szczekocin, protoplastów rodu Odrowążów, choć zdaje się niemal pewnym, że byli synami Piotra z Szczekocin, kasztelana lubelskiego lubelskiego lubelskiego. 1370 (Nies.), tak przy Nieczujach zarówno jak i przy Rawiczach taż sama istnieje niepewność i wpada się mimowolni nawet przy pierwszych na przypuszczenie, że ich protoplasta zamienił herb Odrową na Mieczuję, co w owych czasach nieraz się zdarzało.
Historia rodziny Dembińskich cz.2
Dembińscy herbu Odrowąż
W aktach sądów wiecowych (Colloquia) i nadwornych królewskich (In curia regis) województw krakowskiego , sięgających roku 1390 go, znajdujemy pod rokiem 1398 zapisany dział pomiędzy braćmi rodzonymi Piotrem i Janem ze Szczekocin, mocą którego pierwszy bierze między innymi dobra Dębno, Wolę Dębińską, Sufczyn, Roztokę itd. Drugi zaś Szczekociny, Machów, Kazimierzę Wielką, Maszki itd. Nie sięgamy zatem dalej wstecz, choć Niemiecki przed obu wzmiankowanymi wyżej braćmi, braćmi spisie senatorów kilku Odrowążów ze Szczekocin, mianowicie pomiędzy kasztelanami lubelskimi, wymienia ale na mocy dokumentów urzędowych prowadzimy dalej rodowód od Piotra i Jana.