Potomstwo Zygmunta, syna Zygmunta
Zygmunt (V pok.) miał z Katarzyny Wałkanowy, wdowy po Wojciechu Krauszowskim (inscr. Crac. 1630 ks. 228 f. 1896), dwie córki: Annę (a nie Helenę, jak podaje Nies.) i Zofią, pierwszą za Janem, drugą za Andrzejem braćmi Bibersztein-Kazimirskimi HERBU Rogala (inscr. Crac. 1615 ks. 199 f. 2114), oraz trzech synów. Z tych Szczęsny Zbożny (VI pok.), ożeniony pmo vto z Krystyną Przyłęcką herbu Szreniawa, wdową po krzysztofie Parowskim herbu własnego; sdo voto poślubiła Franciszka Suleńskiego (inscr. Crac. 1661 ks. 278 f. 670). Pozostali po nim synowie:

Stanisław (VII pok.), miał z Anną krzeszowską herbu Gryf (inscr. Ccrac. 1674 ks. 292 f. 825) córkę Elżbietę, wydaną za Marka z pogorzelca Bułakowskiego herbu prawdzie (inscr. 1706 ks. 326 a.f. 1267), Jan, młodo zmarły i córka Elżbieta pmo voto za Aleksandrem Bzowskim, k™óry ją wykradł w r. 1644 z klasztoru Norbertanek Norbertanek Krakowie, sdo voto za Janem z [iley Korycińskim herbu Topór (t. 1664 ks. 281 f. 402, 526). – Stanisław (VI pok.), drugi syn Zygmunta z Katarzyny z Wałkanowy, dworzanim JKMci, pozostawił z Zuzanny z Rataj Parowskiej herbu własnego, tylko trzy córki; Maryannę za Andrzejem SZCZEPANOWSKIM, Katarzynę za Janem Sikorskim herbu Kopasina i Izabellę za Olbrachtem ze Skrzynnna Duninem herbu Łabędź (1673). – Erazm (VI pok.), trzeci syn Zygmunta i Katarzyny z Wałkanowy, poślubił Ewę z Brzezia HERBU Zadora (Lancokorńską), wdowę po Sewerynie Witkowskim herbu Nowina, z którą tylko spłodził córkę Annę Konstancyą, małżonkę najprzód Mikołaja Mieleszki, stolnika nowogrodzkiego, powtóre Fryderyka z Poniatowic herbu Szreniawa, z którym nie żyła (inst.. crac. 1673 ks. 291 f. 912).

Potomstwo Stanisława, Syna Zygmunta

Stanisław (V pok.), najmłodszy syn Zygmunta i Męzykówny, sędzia ziemski krakowski, wszedł w śluby małżeńskie z Anną z Wielkiego Turska, wdową po Krzysztofie Chełmskim (inscr. Crac. 1627 ks. 224 f.859). z niej pięcioro dzieci: córki Anna i Katarzyna i synowie: Walenty młodo zmarły, Piotr, po którym z Anny z białaczkowa herbu Odrową Stanisław (VII pok.), miecznik czerniechowski (inscr. Crac. 1660 ks. 268 f. 534) i córka Ewa za Marcinem Wybranowskim herbu Poraj, burgrabią krakowskim, starostą żąrnowskim (zob. Roczn. II str. 343); – wreszcie;

Jan (VI pok.), ożeniony z Barbarą z Glinnika Glińską herbu Jastrzębiec, wdową po Benedykcie Chrząstowskim herbu Zadora, z którą spłodił trzech synów; Hieronima, Andrzeja i Stefana, oraz cztery córki. Z tych: Regina za Stanisławem Witkowskim herbu Nowina (inscr. Crac. 1630 ks. 228 f. 1836), Zofia za Henrykiem Spinkiem herbu Prus I, Maryanna pmo voto za Piotrem Strzeleckim herbu Oksza (inscr. Crac. 1640 ks. 248 f. 650) sdo voto za Stanisławem Ryskim herbu Ostoja, stolnikiem krakowskim (T. 1645 KS. 258 F. 909, 916), Bogumiła za Janem Nargiełłą, szlachciem ze Żmudzi (T. 1673 KS. 291 F.2250). z SYNÓW Jana Stefan (VII pok. Rotmistrz JKMci ożeniony z Eleonorą z Rdułtowic herbu Drogosław, z której synowie: Jerzy (VIII pok.), dworzanin JKMci i Jan, ożeniony z Katarzyną Bielińską herbu Szeląga, córką Jakuba i Zofii Borkówny (t. 1662 ks. 279 f.1410). O Hieronimie nie wiemy dalszych szczegółów.

Andrzej wreszcie (VII pok.), burgrabia krakowski, z Anny z Pacanowa herbu Jelita (zob. niżej rodowód Nieczujów Dembińskich), pozostawia trzech synów: Krzysztofa, Stefana i Andrzeja, porucznika chorągwi pancernej, nastepnie miecznika różańskiego, ożenionego z Apolinary z Pisar, wdową po Andrzeju Konstantym Rawiczu Dembińskim z gałęzi młodszej. Córka Andrzeja z Pacanowskiej Helena poślubiła Stanisława Kotkowskiego herbu Ostoja.

Dalej nie możemy się już znaleźć w labiryncie imion najrozmaitszych członków domu Rawiczów, pochodzących prawdopodobnie z gałęzi Stanisława lub Zygmunta, którzy przecież nie odgrywają już wybitniejszej w kraju roli i ni łączą się już z pierwszorzędnemi, jak i ch przodkowie, rodzinami Rzeczpospolitej. W księdze zapisów grodzkich krakowskich napotykamy tylko jeszcze Jakuba, dziedzica Zagaju, ożenionego z Katarzyną Olesnicką herbu Dębno (zob. Roczn. III str. 335), którego córka Anna była za Janem Sołeckim herbu Ostoja (inscr. 1652 ks. 271 f. 858)

Potomstwo Adama, syna Zygmunta, czyli gałąź hrabiowska

Adam (V pok.), średni synZygmunta z Krystyny Mezykówny, zmarły 1621 r. ożeniony był z Jadwigą z Solca Ramułtówną herbu własnego (inscr. Cracov. 1621, ks. 215 f.1082, akta grodzkie proszowskie 1647 feria sekunda post reminiscere), z której synowie Gabriel i Jarosz v. Hieronim. Z tych starszy, Gabriel Aleksander (VI pok.) z Izabeli Zofii Bełżeckiej herbu Jastrzębiec, urodzonej z księżniczki izabeli Zbarskiej (inscr. Cracov. 1665 ks. 202 f. 2919) pozostawił córkę Krystynę, pmo voto za Karolem za Karolem z Słupowa Szembekiem herbu własnego, sdo voto za Adamem Kochańskim herbu Rola, tertio voto za Maciejem Roliczem Tarnowskim, łowczym łęczyckim; oraz trzech 5630 synów: a) Mikołaja Jerzego (VII pok.), który z Zofii z Przybysławic Oraczowskiej herbu Szreniawa z krzyżem, córki Jana i Ewy z Kochania herbu Rola (Inscr. Cracov. 1672 ks. 290 f. 73), sdo voto za Stanisławem Kołaczkowskim herbu Habdank (T. 1689 ks. 309 f 2259), miał syna Jana, bezdzietnego z Magdaleną hr. Azzo Meliorucci de Petrella, córką hr. Dominika i Justyny z hrabiów Ronikierów (zob. niż. rodowód Renikierów), która po śmierci pierwszego męża wyszła sdo voto za Józefa z Łukowicy Sędzimiera (Inscr. 1738 ks. 353 str. 292). b. Zbigniewa Krzysztofa, bezdzietnego także z Zofią z Proszna, wdową po Janie Gulczewskim (T. 1667 ks. 284 f. 1262), po śmierci której wziął za małżonkę Maryannę Barbarę Wielogłowską herbu Starykoń, wdowę pmp po Stanisławie Lubowieckim, sdo po Janie Gruszeckim (T. 1695 ks. 315 f. 752). c. Jana, podwojewodzego i komornika granicznego księskiego (Inscr. 1710 ks. 327 B. f. 1505) również bezpotomnego z Aleksandrą Zeliszowską, córką Prokopa i Jadwigii z Gołczy, która po śmierci pierwszego męża poślubiła Wojciecha z Kurozwęk Męcińskiego herbu Poraj (T. 1694 ks. 314 f. 1631). – Młodszy syn Adama:
Jarosz v. Hieronim (VI pok.) po dwakroć wstępował w związki małżeńskie, najprzód z Ewą Rupniewską herbu Szreniawa, wdową po Przyłęckim (Inscr. cracov. 1631 ks. 230 f. 1329, Akta proszowskie 1646), powtóre z Katarzyną Opacką herbu Prus III, wojewodzianką derpską (zob. Roczn. III str. 177). Z pierwszej żony córka Maryanna za Janem Krupką Przecławskim; z drugiej córki: Barbara za Janem Franciszkiem Kamienieckim herbu Pilawa, stolnikiem zakroczymskim, Cecylia zaślubiona Krzysztofowi Straszewskiemu herbu Radwan, Elżbieta, jej siostra bliźnia, umarła dzieckiem, jednoczesnie z matką, która padła razona apopleksyą, na wiadomość o nagłej śmierci męża 1659 roku w Kielcach, dokąd pojechał z Krakowa w odwiedziny Biskupa. Wszystkich trojga pgrzeb odbył się jednocześnie, co opisuje w Pamiętniku, znajdującym się w oryginale w Archiwum w Górach p. Juliusza Nieczui Dembińskiego, jedyny pozstały syn Olbracht. Brat jego bowiem Franciszek, wstąpiwszy do OO. kamedułów, umarł w Krakowie w 19 roku życia.
Olbracht v. Wojciech (VII pok.), urodzony w Bytomiu na Szląsku w czasie wojny szwedzkiej we wrześniu 1656 r., miał lat trzy, gdy został sierotą. Wychowaniem jego zajął sę tedy brat stryjeczny i opiekun, Mikołaj Jerzy. W r. 1674 objął na własność dobra dziedzizne Branice a w roku następnym udał sie z wujem swym Wojciechem Opackim, posłem Rzeczypospolitej d dworu francuskiego, w podróż za granicę i wstąpił w paryżu do kompanii wielkich muszkieterów królewskich, na odgłos przecież wojny tureckiej wziął dymisyją i pospieszył morzem przez Anglią i Danią do Gdańska, gdzie go doszła wiadomość o zawarciu pokoju pod Żurawnem. Powrócił więc raz jeszcze do Niemiec, Czech, Bawaryi i Francyi a ztamtąd przez Holandyą na Hamburg w r. 1679 do kraju. Przez rok zabawiwszy na dworze króla jana IIIgo, poslubił w r. 1680 Katarzynę Dembińską herbu Nieczuja, córkę Stanisława i Zuzanny Tęgoborskiej, która przecież zmarła młodo w r. 1686 i obok trojga dzieci swych, zgasłych w niemowlęctwie, pochowana w krakowie u Ś. Michała. W dwa lata później zawarł powtórne zwiąski małżeńskie z krystyną z Witowic Czernówną herbu Nowina, kasztelanką sądecką, córką Michała z Olszamowskiej. Z nią miał córkę Salomeę Małgorzatę Barbarę, urodzoną 23 lutego 1692 r. , w Zakonie S. Franciszka na Stradomiu w Warszawie. Ale i ta druga małżonka Olbrachta umarła wcześnie przy drugim połogu, i pochowana wraz z córeczką w Krakowie w Ś. Trójcy w kapicy różańcowej, gdzie sie znajdują groby Czernych. W r. 1693 ponowił Olbrycht po raz trzeci śluby z Zuzanną Żydowską herbu Doliwa, córką Andrzeja Jana, chorążego i sędziego grodzkiego krakowskiego, z Katarzyny Piegłowskiej herbu Nałęcz, córki Marcina, cześnika krakowskiego. Z niej dwóch synów: Franciszek Jędrzej Władysław, ur. 25 listopada 1700 roku i Jan Bernard, ur. 25 maja 1703 roku, oraz córka Krystyna za Kazimierzem Wilkońskim herbu Odrowąż, cześnikiem wyszogrodzkim i sarostą bodaczowskim. Piastował Olbracht (Wojcich) Dembiński godność chorążego zatorskiego i oświęcimskiego, i był dziedzicem dóbr Branic, Małoszowa, Konar, Chorążyc, Czajowiec, czszowa, Łaszowa, Stręgowczyc, Sarbi, Chobendzy, Bolowa, Rzedowic, Strzeszkowic, Piskorzowic itd. W r. 1696 fundował w Krakowie OO.Kapucynom klasztor, gdzie groby jego rodziny. W r. 1709 uproszony na sejmiku proszowickim do traktowania z wojskiem szwedzkiem. W r. 1710 delegowało go województwo krakowskie do skaptowania generałów rosyjskich, „znając Imci Pana Chorążego amorem et zelum boni publici et in rebus agendis prudentiam” (akta grodzkie krakowskie, ks. Oblat 135 str. 12.). Na gwałtowne potrzeby województwa wyłożył znaczne sumy, o które wnuk jego Piotr, starosta wałeck, do sądu generalnej konferederacyi obojga narodów zaniósł pozew (Obl. krak. ks. 205 f. 1387). Umarł po r. 1716, bo w tym roku wysyłając synów w podróż za granicę, własnoręcznie im napisał instrukcją, jak się zachowywać mają. Po jego śmierci matka, Zuzanna z Żydowskich, która powtórnie później wyszła za mąż za Tomasza Grabskiego hebu Pomian, chorążego inowłodzkiego, powierzyła królewiczowej Konstantowej Sobieskiej dla synów pewną kwotę peniężną, która zaginęła, wskutek czego wdowa po chorążym zatorskim pozwała królewiczową przed Trybunał lubelski. Chorąży wydał drukiem: „Philomelia Rosariana, canens mysteria Rosarii B. M. Virg. Cracoviae 1710.” Myli się Niesiecki, jakoby brat jego był stolnikiem krakowskim; brat jego, jak pisaliśmy wyżej, umarł 19 letnim młodzieńcem.

1. Franciszek (VIII pok.), starszy sy Olbrachta z Żydowskiej, poślubił Konstancyą Kczewską herbu Lewart, wojewodziankę malbogską, córkę Piotra Ernesta z Maryanny Kossówny (Oblata krak. 1730 ks. 153 f. 2545-48), wnukę jana, pisarza ziemskiego lemburgskiego z Barbary Przebendowskiej, prawnukę Samuela, rotmistrza JKMci, z Zuzanny Szlichtyngówny; praprawnukę Rafała, pułkownika wojsk koronnych i Anny Arciszewskiej, siostry Krzysztofa, admirała floty hollenderskiej; wreszcie praprawnukę Michała Kczewskiego, chorążego pomorskiego, z Reginy Przewoskiej (Nies.). Był w r. 1723 kapitanem wojsk koronnych, w r. 1727 czesnikiem zatorskim, w 1738 sędzią ziemskim krakowskim, 1745 podwojewodzym krakowskim, wreszcie najprzód łowczym a potem w r. 1748 chorążym księstw Zatorskiego i Oświęcimskiego. W r. 1742 był wybrany deputatem na trybunał oronny. Pozostawił syna Piotra i trzy córki. Z tych Katarzna za Franciszkiem Lisickim herbu Szreniawa, burgrabią chęcińskim, podkomorzym JKMości, Rozalia za Antonim Lisickim herbu szreniawa, podczaszym chęcińskim, bratem swego szwagra (Obl. krak. 1775 ks. 206 f. 1484), Maryanna zaś, dziedziczka Ojcowa, pmo voto za Zygmuntem z Łubny Łubieńskim herbu Pomian, starostą ojcowskim i wałeckim, generał majorem JKMci (ur. 1755), synem Bogusława, kasztelana sandomirskiego, i Teresy Bielińskiej herbu Junosza, córki Kazimierza, marszałka w. koronnego i Ludwiki Maryi z Raciborska Morsztynówny, podskarbianki w. kor.; sdo voto w r. 1756 za Ignacym hrabią de Riviere Załuskim herbu Junosza, starostą chęcińskim, małogoskim i zawichostskim, synem Jana Prospera, kuchmistrza W. Księstwa Litewskiego i Wiktoryi Szołdrskiej herbu Łodzia, wojewodzianki poznańskiej (zob.Roczn. I str. 323 i 143), z któym miała córkę Wiktoryą, wydaną za Franciszka Ksawerego de Puget, starostę zawichostskiego, i syna hr. Wojciecha teofila Załuskiego, kasztelana bieckiego, podskarbiego nadw. koronnego.
Piotr (IX pok.), pan na Konarach, Dembianach itd., podkomorzy JKMci, starosta walecki, wreszcie w r. 1794 nominat kasztelan warszawski, kawaler orderu S. Stanisława, po trzykroć wstępował w związki małżeńskie; najprzód z Maryanną Dembińską herbu Nieczuja, córką Franciszka, chorążego bracławkiego, i Jadwigi ze Szczeczna Borkówny (zob. niż.), z którą miał córkę Maryannę Teklę, pmo voto za Jerzym Ożarowskim herbu Rawicz, podkomorzym JKMości, cześnikiem koronnym, synem Piotra, kasztelana wojnickiego, suraskiego i żarnowskiego starosty, oderów polskich kawalera, i Elżbiety Pacównyherbu Gozdawa (Inscr. Crac. 1787 ks. 404 f. 13); sdo voto za Adamem Siemońskim (herbu tej rodziny nie znamy), synem Michała, stolnika wislickiego, i Anny z Trzebińskich. – Po raz wtóry poślubił Piotr Maryanę hr. Załuską, córkę hr. Franciszka Jana Benona de Riviere et Archot Junoszy na Załusku Załuskiego, starsty grodzieckiego, orderu Lwa złotego Palatini Rheni kawalera i Hilaryi z Ciszkowskich herbu Dołęga, kasztelanki liwskiej. Kontrakt ślubny spisany dnia 17 grudnia 1784 roku w Warszawie i tamże do grodu podany. Z tego małżeństwa były dwie córki, Eleonora i Zofia. – Po raz trzeci ożenił się starosta wałecki w Warszawie 3 stycznia 1791 r. z Katarzyną Stępkowską herbu Suchekomnaty, wojewodzianką kijowską, zmarłą 1807 r., siostrą księżnej Marcinowej Lubomirskiej. Z nią spłodził córkę Domicelę. Żył jeszcze w roku 1809.
2. Jan Bernard (VIII pok.), pan na Szczekocinach, Nienadowej itd., podkomorzy JKMości, w r. 1733 deputat sądów kapturowych, w r. 1735 mianowany cześnikiem krakowskim, starosta nowokorczyński, miał za żonę Katarzynę Dubrawską herbu Sas, wdowę po Janie Wodzickim, staroście ujskim, córkę Franciszka, skarbnika ziemskiego i sędziego grodzkiego sanockiego, z katarzyny Grabińskiej herbu Pomian, sdo voto za Piotrem Wodzickim, kasztelanem bieckim, synowicę zaś ks. Pawła Konstantego, Biskupa sufragana przemyślskiego. Portrety Katarzyny z Dubrawskich i jej męża, Jana Barnarda, znajdują się dotąd w Nienadowej. Z tego małżeństwa:
Jan Niepomucen (IX pok.) hrabia Dembiński, podkomorzy JKMci (Inscr, 1760 ks. 374 f. 1149), w r. 1765 cześnik kraowski i pułkownik wojsk koronnych, mianowany w r. 1782 hrabią austryackim. Ożeniony był z Krystyną hr. Wiesiołowską herbu Ogończyk, córką hr. Andrzeja, łowczego Ziemi wieluńskiej i Maryanny Drużbackiej herbu Lew, córki ostatniego po mieczu z tego rodu kazimierza Drużbackiego, skarbnika i podstolego żydaczowskiego, z Elżbiety Kowalskiej, znanej rymotwórki. Z tego małżeństwa: hr. Maryanna za hr. Jackiem Fredrą herbu Bończa, chorążym lwowskim, następnie marszałkiem krajowym, wreszcie podczaszym koronnym galicyjskim, ojcem słynnego komedyopisarza; hr. Amelia za Albinem Rudzkim herbu Wąż, szambelanem JKMci; hrabiowie Feliks, Antoni, Jan i Wojciech. Z tych hr. Feliks, pułkownik b. wojsk polskich z r. 1809, nie pozostawił z Józefy Jurkowskiej herbu Jastrzębiec i z drugiej Francuzki, zmarłej w Paryżu, żadnego potomstwa. Hr. Jan umarł młodo. Dwaj drudzy:
1. Hr. Antoni (X pok.), oficer Kościuszkowski (zob. „Mohorta” Winc. pola) zmarły 1841 r., miał za żoną Eleonorę von Bardeleben herbu własnego, córke prukiego generała Fryderyka jerzego i baronówny Wilhelminy von Kettler, zgasła w roku 1851 w Nienadwej. Z niej: hr. Konstanty oficer b. w. p. z r. 1831, zmarła 1834 r. bezżenny, najstarszy; hr. Gustaw, oficer inżenieryi, najmłodszy, umarł 1836 roku, z hr. Franciszki Vetter von der Lilie żadnego nie pozostawiając potomstwa. Z pozostałych dzieci hr. Antoniego:
Hr. Eustachy (XI pok.), sredni z braci, ur. 1802 roku, zmarły 1878 roku, miał za żonę Wandę baronównę Bobowską herbu Gryf, żyjącą i rezydującą w Nienadowej, z której:
a. Hr. Antoni (XII pok.), dziedzic Bachowa i Stobnicy w powiecie przemyślskim, zastrzelony przypadkiem na polowaniu dnia 11 listopada 1875 roku. Wdowa po nim, Ludwika Otylda hr. Borkowska herbu Junosza (zob. Roczn. II str. 16), wstąpiła do zakonu Immaculatek w Jazłowcu pod imieniem „Maryi jadwigi”. Z jej dzieci zmarły: hr. Walerya 1873 r. i hr. Walenty w roku 1875. Pozostała Hr. Marya (XIII pok.), ur. 1871 r.
b. Hr. Zdzisław (XII pok.), dziedzic Babic, ożeniony z Emilią Postruską herbu Bończa. Z niej:
Hr. Jan Niepomucen (XIII pk.), ur. 1876 r.
Hr. Marya, ur. 1878 r.
Hr. Eustachy, ur. 1880.
c. Hr. Laura, ur. 1842 r. w Nienadowej.
d. Hr. Wanda, umarła 1866 r.
2. Hr. Wojciech (X pk.), ożeniony z Karoliną hr. Humnicką herbu Gozdawa, córką hr. Teodora i Justyny z Charczewskich, sdo voto hrabiny Baworowskiej, zmarłą 1860 roku. Jego dzieci:
a. Hr. Alfred (XI pok.), oficer inżenieryi, umarł młodo w Wiedniu.
b. Hr. Tadeusz, na wychodztwie w Ameryce, bezdzietny.
c. Hr. Julia (Drezno).
d. Hr. Marya w zakonie Sercanek we Lwowie.
e. Hr. Zofia, spaliła sie przypadkiem.
(Pokolenia od hr. jana Niepomucena począwszy, podane według łaskawie udzielonych nam przez hr. Aleksandra Krasickiego z Dubiecka notatek).

B. Gałąź Piotra, sędziego ziemskiego krakowskiego.

Brat kasztelana krakowskiego Walentego, Piotr Rawicz Dembiński, sekretarz JKMci, sędzia ziemski krakowski, zmarł 1560 r., miał za żonę Zofię Oleśnicką herbu Dębno (zob. roczn. III str. 335), z której synowie Jan i Stanisław, oraz rzy córki: Anna ze Stanisławem Wielkonackim (ród ten wygasł już w końcu XVI w.); Zofia pmo vto za Janem Ulińskim herbu Dołęga, sdo vto za Floryanem Kotkowskim herbu Ostoja, wreszcie Krystyna za Janem z Gnoynika Gnoińskim herbu Warnia (Akta ziemskie księzkie 1581 ks. 24 f. 32 i 1596 feria Vta in 8va Corporis Christi). Jan miał za zonę Regine z Krzcięcic Niemsciankę, a zniej synów Stanisława, który w roku 1583 już nie żył (T. 1583 Feria Vta post oculi) i Jana, którego król w r. 1584 upełnoletnił (Tamże: „annos legitimae aetatis per sacram regiam majestatem adiudicatos habens”). Stanisław, drugi syn sędziego Piotra, niewiadomo nam, z kim był ożeniony, bo jednocześnie z nim występuje z pięciu innych Stanisławów w aktach. W r. 1575 Feria Vta post Priscae podzielili sie obaj bracia dobrami po ojcu w grodzie ksiezkim: Jan otrzymał Strzeszkowice, Piskorzewice i Damiany z przyległościami; Stanisław Konary, Dębiany i Zagaje, matka Dolechowy w dożywociu. Odtąd już ginie ich slad w Krakowskiem a natomiast pojawiają się w początku XVII w. na Krainie dwaj bracia Rawiczowie Dembińscy: Wojciech i Maciej, o których przypuszczać można, że są bliskimi krewnymi sędziego Piotra i kasztelana krakowskiego Walentego. Ponieważ o tej odnodze bardzo szczupłe są w Niesieckim szczegóły, a właśnie w archiwum p. Juliusza Nieczui Dembińskiego w Górach znajduje się spory zapas dokumentów, tej odnogi dotyczących, przto podajemy tu jej rozgałęzienie, tem bardziej, że pezybywa przez to Dembińskim rawiczom jeden kasztelan, o którym ani Niesiecki ani żaden z późniejszych heraldyków nie wspomniał.
Maciej, wojewoda inflantski, zmarły w późnej starości w r. 1610 i pochowany w Krakowie w Ś. Trójcy, jeszcze za Zygmunta Augusta „w Inflanciech tak w polskiej jak w litewskiej kawaleryi regimentarz, pod Rumorkiem, Hadzelem, Rakoborem i indziej z Moskwą się mężnie potykał, a gdy zamek Sancel car moskiewski stem tysięcy swoich uzbrojony, zamyślał posięść, on go odebrał Moskwie i posiadł 1577 r. Zamer Orle nazwany i Bebel tejże Moskwie wydarł i wyciąwszy tam nieprzyjacielskie wojsko, drugich w niewole zabrawszy, z których przedniejszych królowi odesłał, ludźmi swojemi te fortece osadził. kiesę, miatsto w Inflanciech, lubo od Moskwy różnemi insultami skołatane, utrzymał i bronił; z Jędrzejem Sapiehą, wojewodzicem nowogrodzkim, a drugi raz z Aleksandrem Chodkiewiczem, starostą grodzieńskim, działa i wszystką amunicyą zabrawszy Moskwie, do Wilna z niewolnikami królowi posłał 1578 r., w następującm zaś roku wszystką im zywność pod Bierzonami odebrał, a drugi raz w małej swoich liczbie dziesięć tysięcy tatrów, na sukurs Moskiwie idących wyciął; w r. 1580, wpadłszy w granice moskiewskie, ogniem i mieczem wszystek ten kraj zniszczył. Askarod i zamek Lenward obiegł i gwałtem wziął. Król Stefan, szanując sobie w nim rycerskie serce, dał mu wieczną darowizną zamek Bebel i wiele inszych, nad to starostwo rumborskie” (Nies.). Z kimby był ożeniony, nie mogliśmy wysledzić, pozostawił zaś synów Stanisław i Macieja, od których prawdopodobnie pochodzą istniejące dotąd odłamy rody Rawczów w Wielkopolsce; i córki: Annę za Stefanem Ciechomskim herbu Wąż, Katarzynę za Hieronimem Osieckim herbu Dołęga.
Brat wojewody, Wojciech, „rotmistrz i mąż sławny, nierozdzielny braterskich zwycięstw towarzysz” (Nies.), takżenam niewiadomo, z kim był żonaty, pozostawił zaś czterech synów: Stefana, Kazimierza, po którym córka Marcella za Franciszkiem Leszczycem Sumińskim, podczaszym dobrzyńskim (1683 r.), Stanisława, Opata bledzewskiego, wreszcie Hieronima.
Hieronim v. Eremiasz, jak się zawsze podpisywał, najprzód podkomorzy pomorski i starosta treydeński, wrszcie od r. 1669 kasztelan rogoziński i w tymże roku wysłany komisarzem do Inflant, o czem świadczy następujący dokument:
„My Dignitarze y Rady przy Boku JKMci zostające, declaruiemy vigore Senatus Consulti Isz Wielmożnemu JMci Panu Hieronimowi Dęmbińskiemu kasztelanowi Rogozińskiemu z Skarbu koronnego ma bydź dana summa złotych polskich Tysiąc, na drogę, którą podeymie iadąc na Commisyią rozgraniczenia Inflant y Curlandiey – na cosię rękami naszemi podpisuiemy. Dan w Warszawie (nieczytelne) 1660 roku.”
Podp. Prażmowski. Łaski, reszta nieczytelna.
córka Wiktorya, pmo vto za Stanisławem Kołudzkim herbu Pomian, sdo vto za Piotrem Golemowskim herbu Poraj; – powtóre Aleksandrę Bąkowską herbu Ryś, podkomorzanke pomorską, wdowę po Mikołaju Czapskim. Z drgiej żony była córka Zofia Anna, małzonka Mikołaja Mycielskiego herbu Dołęga, wojskiego kaliskiego i starosty konińskiego, oraz syn Ludwik, łowczy wołyński, zmarły bezdzietnie przed r. 1681.